In de nieuwsbrief deed Markant onlangs een oproep: ‘Wat is uw bijzondere mantelzorgmoment?’ Mevrouw Wisman stuurde in reactie op de oproep haar verhaal in. Zij zorgt al ruim twaalf jaar voor haar 94-jarige moeder. Hier deelt zij haar ervaring.

‘Mam, alles komt goed’
Mams heeft tinnitus (ernstig oorsuizen, red.) in extreme vorm. En haar trauma’s van vroeger komen steeds terug. Hierdoor voelt mama veel angst, paniek en verdriet en het lopen is ook niet meer wat het geweest is. Ze is 94 jaar en kijkt terug op een leven vol nare herinneringen (gelukkig ook wel mooie). Ik ben er voor haar en wel in de vorm van ‘boven haar wonen’. De woningbouw heeft mij de woning toegewezen speciaal voor mantelzorg. Dit is net zo geweldig als zwaar.

Kopje thee
Zoals zij het kopje thee in de middag voor mij zette als ik vroeger uit school kwam, zo zet ik het kopje thee nu voor haar op tafel en roept ze vanuit de kamer…’wel met een koekje hoor!’.

Angst in haar ogen
Ze huilt, want het geluid in haar hoofd gaat overal overheen en haar angst en paniek vullen de hele kamer. Het tabletje wat haar even kortstondig rustig houdt, is weer uitgewerkt. De paniek en angst komen dan weer omhoog in de ergste vorm. De angst in haar ogen zal me altijd bij blijven.

Samen huilen
‘Zo erg heb ik het nog nooit gehad’, zegt ze dan. Ik: ‘Ja hoor, mam, zo erg heb je het wel gehad’. Samen huilen we en ik geef haar een dikke knuffel. Dit speelt al twaalf jaar en je kan wel zeggen dat het een hel is voor haar (met soms een opleving).

Burn-out
De eerste jaren heb ik me in een burn-out gewerkt, zowel emotioneel als fysiek. Ik was er constant voor haar en werkte daarnaast ook veel. Van koken tot masseren…van ziekenhuisbezoeken tot ontspanningsoefeningen en nog veel meer. Ik was op!

Grenzen bewaken
Langzamerhand kregen we steeds meer hulp en de psycholoog die ik inmiddels voor mezelf had, adviseerde Markant…en daar heb ik geleerd grenzen te stellen en die vooral te bewaken.

Hulp
De ochtenden worden nu opgevangen door de thuiszorg, net zoals de middagen en de avonden…even een moment waarop ik er niet hoef te zijn. Verder helpt onze familie meer en dat voelt goed. Hulp vragen was niet mijn ding tot ik niet meer anders kon.

Dekbed met foto
En als ik er dan wel ben, hoor ik mezelf steeds zeggen: ‘Mam, het komt goed!’ Dan zegt ze…ik vertrouw zo op jou… en ik geloof zo in jou…ik leef nog voor jullie…mijn kinderen, kijkend naar de foto die bij haar bed staat. Zelfs haar dekbed hebben we laten bedrukken met de foto van ons om haar veilig te laten voelen in de nachten.

Machteloos
Regelmatig vraagt ze: ‘Geef me alsjeblieft een spuitje, ik wil niet meer en ik kan niet meer’. Dan sta ik machteloos aan de zijlijn en probeer alles wat in mijn vermogen ligt. Soms wens ik voor haar een hartstilstand in haar slaap, maar waarschijnlijk is het haar tijd nog niet. En moeten wij alles proberen om het leven voor haar zo dragelijk mogelijk te maken….

Mijn tijd komt
Leef ik het leven wat ik voor ogen had? Nee, maar zij helemaal niet, dus delen we het. Mijn tijd komt nog wel!

ALLES KOMT GOED!